5. ਕੇਨ ਚਾਚੂ ਨੇ ਕਾਰ ਚਲਾਈ
ਅਗਲੀ ਵਾਰੀ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦੇਹਰਾਦੂਨ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਮੋਹਨ ਲੈਣ ਆਇਆ। ਇਕ ਤਾਂਗੇ ਉੱਤੇ ਸਾਮਾਨ ਰਖਵਾ ਕੇ ਅਸੀਂ ਸਵਾਰ ਹੋਏ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਂਤ ਸੜਕਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜ-ਖੜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦਾਦੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਚੱਲੇ।
“ਮੋਹਨ, ਕੀ ਖ਼ਬਰਸਾਰ ਏ?”
“ਕੋਈ ਖਾਸ ਨਹੀਂ। ਕੁਛ ਸਾਹਬ ਲੋਕ ਮਕਾਨ ਵੇਚ ਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ। ਸੂਜੀ ਨੇ ਬੱਚੇ ਦਿੱਤੇ ਨੇ।”
ਦਾਦੀ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਮੈਂ ਦੋ ਰਾਤਾਂ ਟਰੇਨ ਵਿਚ ਬਿਤਾਅ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਾਫੀ ਸਾਰਾ ਨਾਸ਼ਤਾ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਯਖਨੀ, ਅੰਡਾ-ਟੋਸਟ, ਬੇਕਨ ਤੇ ਤੜਕੇ ਹੋਏ ਟਮਾਟਰ। ਟੋਸਟ ਤੇ ਆਮਲੇਟ। ਖ਼ੂਬ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਮਿੱਠੀ-ਮਿੱਠੀ ਚਾਹ।
ਦਾਦੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕੇਨ ਚਾਚੂ ਦੀ ਚਿੱਠੀ ਆਈ ਹੈ।
“ਲਿਖਦਾ ਏ, ਸ਼ਿਮਲੇ 'ਚ ਫਿਰਪੋ ਹੋਟਲ ਵਿਚ ਅਸਿਸਟੈਂਟ ਮੈਨੇਜਰ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਏ,” ਦਾਦੀ ਦੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, “ਖਾਸੀ ਤਨਖ਼ਾਹ ਲੈਂਦਾ ਏ। ਫੇਰ ਰਹਿਣਾ ਤੇ ਖਾਣਾ-ਪੀਣਾ ਮੁਫ਼ਤ ਏ। ਪੱਕੀ ਨੌਕਰੀ ਏ ਤੇ ਉਮੀਦ ਏ, ਉਹ ਟਿਕ ਕੇ ਉੱਥੇ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ।”
ਇਸ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਹੀ ਕੇਨ ਚਾਚੂ ਬੋਰੀਆ-ਬਿਸਤਰਾ ਤੇ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਟਕੇਸ ਚੁੱਕੀ ਵਰਾਂਡੇ ਦੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਕੋਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।
“ਹੋਟਲ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਆਇਆ ਏਂ ਕਿ?” ਦਾਦੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।
“ਨਹੀਂ,” ਕੇਨ ਚਾਚੂ ਬੋਲੇ, “ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੋਟਲ ਈ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਏ।”
“ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਈ ਤਾਂ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਉਹਨਾਂ ਨੇ?”
“ਨਹੀਂ, ਆਂਟੀ! ਹਿਲ ਸਟੇਸ਼ਨਾਂ 'ਤੇ ਜਿੰਨੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਹੋਟਲ ਨੇ, ਸਭ ਬੰਦ ਹੁੰਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ।”
“ਖ਼ੈਰ, ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਆ, ਨਾਸ਼ਤਾ ਕਰ ਲੈ। ਅੱਜ ਰਸਟੀ ਦੇ ਮਨਪਸੰਦ ਕੋਫ਼ਤੇ ਬਣੇ ਨੇ।”
“ਤਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਏਥੇ ਈ ਏ? ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਨੇ ਕੁ ਭਤੀਜੇ-ਭਤੀਆਂ, ਭਾਂਜੇ-ਭਾਂਜੀਆਂ ਨੇ ਮੇਰੇ। ਪਰ ਮੇਬਲ ਦੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਤਾਂ ਠੀਕ ਈ ਏ। ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਿਮਲੇ 'ਚ ਰਿਹਾ, ਛੋਹਰੀਆਂ ਨੇ ਨੱਕ 'ਚ ਦਮ ਕੀਤੀ ਰੱਖਿਆ।”
ਨਾਸ਼ਤੇ ਉੱਤੇ ਕੇਨ ਚਾਚੂ ਬੜੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਕਮਾਉਣ ਦੇ ਉਪਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
“ਸਾਰੇ ਦੇਹਰਾਦੂਨ 'ਚ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਟੈਕਸੀ ਏ।” ਉਹ ਧਿਆਨ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ, “ਲਾਜ਼ਮੀ ਇਕ ਹੋਰ ਟੈਕਸੀ ਦੀ ਗੁੰਜਾਇਸ਼ ਏ।”
“ਹਾਂ, ਹੈ ਤਾਂ!” ਦਾਦੀ ਬੋਲੇ, “ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਕੀ? ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਇਹ ਕਿ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਟੈਕਸੀ ਨਹੀਂ। ਫੇਰ, ਤੂੰ ਚਲਾਉਣਾ ਵੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ।”
“ਜਲਦੀ ਈ ਸਿੱਖ ਲਵਾਂਗਾ। ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਇਕ ਡਰਾਈਵਿੰਗ ਸਕੂਲ ਹੈ-ਈ। ਤੇ ਫੇਰ ਅੰਕਲ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਾਰ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਵੀ ਤਾਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਏ। ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਗੈਰਜ 'ਚ ਖੜ੍ਹੀ ਮਿੱਟੀ-ਘੱਟਾ ਫੱਕ ਰਹੀ ਏ।” (ਕੇਨ ਚਾਚੇ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਦਾਦਾ ਜੀ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ 'ਹਿਲਮੈਨ ਰੋਡਸਟਰ' ਕਾਰ ਵੱਲ ਸੀ, ਜਿਹੜੀ 1925 ਦਾ ਮਾਡਲ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗਭਗ ਵੀਹ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਹੋਈ।)
“ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀ, ਇਹ ਕਾਰ ਹੁਣ ਚੱਲੇਗੀ।” ਦਾਦੀ ਬੋਲੇ।
“ਚੱਲੇਗੀ, ਜ਼ਰੂਰ ਚੱਲੇਗੀ। ਬਸ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਤੇਲ ਤੇ ਗਰੀਸ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਏ। ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਜਿਹਾ ਪੇਂਟ ਕਰਨ ਦੀ।”
“ਠੀਕ ਏ, ਤਾਂ ਡਰਾਈਵਿੰਗ ਸਿਖ ਲੈ! ਫੇਰ 'ਰੋਡਸਟਰ' ਬਾਰੇ ਸੋਚਾਂਗੇ।”
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੇਨ ਚਾਚੂ ਡਰਾਈਵਿੰਗ ਸਕੂਲ ਜਾਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਉਹ ਨੇਮ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਇਕ ਘੰਟਾ ਗੱਡੀ ਚਲਾਉਣਾ ਸਿੱਖਦੇ। ਫੀਸ ਦਾਦੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੱਲਿਓਂ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਕੇਨ ਚਾਚੂ ਨੇ ਆ ਕੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਗੱਡੀ ਚਲਾ ਸਕਦੇ ਨੇ ਤੇ ਪਰੀਖਣ ਦੇ ਲਈ 'ਰੋਡਸਟਰ' ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣਗੇ।
“ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਾਲੇ ਲਾਈਸੈਂਸ ਵੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।” ਦਾਦੀ ਬੋਲੇ।
“ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਲਿਜਾਵਾਂਗਾ।” ਕੇਨ ਚਾਚਾ ਬੋਲੇ, “ਬਸ, ਬਾਹਰ ਸੜਕ 'ਤੇ ਤੇ ਫੇਰ ਵਾਪਸ।”
ਸਵੇਰੇ ਕਾਫੀ ਦੇਰ ਤਕ ਉਹ ਕਾਰ ਸਾਫ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਦਾਦੀ ਨੇ ਪੈਟਰੋਲ ਦੇ ਪੈਸੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜੇਬ ਵਿਚੋਂ ਦਿੱਤੇ।
ਚਾਹ ਦੇ ਬਾਅਦ ਕੇਨ ਚਾਚਾ ਬੋਲੇ, “ਚੱਲ ਰਸਟੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਡੀ 'ਚ ਬੈਠ, ਤੈਨੂੰ ਝੂਟਾ ਦਵਾਅ ਲਿਆਵਾਂ। ਮੋਹਨ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਅ ਲਿਆ।”
ਮੋਹਨ ਤੇ ਮੈਂ ਕੋਈ ਰਿਸਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ।
“ਅਗਲੀ ਵਾਰੀ, ਚਾਚੂ ਸ਼੍ਰੀ!” ਮੈਂ ਕਿਹਾ।
“ਕੇਨ, ਬਹੁਤੀ ਤੇਜ਼ ਨਾ ਚਲਾਵੀਂ।” ਦਾਦੀ ਬੋਲੇ, “ਅਜੇ ਇਸ ਤੇ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਸਧਿਆ।”
ਕੇਨ ਚਾਚੂ ਨੇ ਹਾਮੀ ਭਰੀ ਤੇ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਦੋ-ਚਾਰ ਵਾਰੀ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਾਰਨ ਵਜਾਇਆ। ਮਨ ਵਿਚ ਲੱਡੂ ਜੋ ਫੁੱਟ ਰਹੇ ਸੀ।
ਉਧਰੋਂ ਮਿਸ ਕੇਲਨਰ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਟਹਿਲਨ ਲਈ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੇਨ ਚਾਚੂ ਨੂੰ ਜਦੋਂ 'ਰੋਡਸਟਰ' ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਨੱਸੀ।
ਕੇਨ ਚਾਚੂ ਸਿੱਧੇ-ਸਿੱਧੇ ਗੱਡੀ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਲਗਾਤਾਰ ਹਾਰਨ ਵਜਾਉਂਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੜਕ ਦੇ ਅੰਤਮ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਸੀ।
'ਏਥੋਂ ਗੱਡੀ ਮੋੜਦੇ ਆਂ।' ਕੇਨ ਚਾਚੂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਚੱਲਦੇ ਆਂ।'
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਟੇਰਿੰਗ ਵਹੀਲ ਘੁਮਾਇਆ ਤੇ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਦੀ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀ, ਪਰ ਸਟੇਰਿੰਗ ਵਹੀਲ ਓਨਾਂ ਘੁੰਮਿਆਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨਾ ਕੇਨ ਚਾਚੂ ਘੁਮਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ...ਸੋ, ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਲਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਗੱਡੀ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਹੋ ਲਈ—ਤੇ ਯਕਦਮ ਨੱਕ ਦੀ ਸੀਧ ਵਿਚ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਸਿੱਧੀ ਗੁਲਸ਼ਨ ਦੇ ਮਹਾਰਾਜੇ ਦੇ ਬਗੀਚੇ ਦੀ ਕੰਧ ਤੋੜ ਕੇ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਈ।
ਕੰਧ ਇਕ ਇੱਟ ਦੀ। 'ਰੋਡਸਟਰ' ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਕੰਧ ਨੂੰ ਢੇਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫੇਰ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਜਾ ਨਿਕਲੀ। ਗਨੀਮਤ ਸੀ ਕਿ ਨਾ ਤਾਂ ਕਾਰ ਨੂੰ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਚਾਲਕ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ। ਕੇਨ ਚਾਚੂ ਨੇ ਗੱਡੀ ਮਹਾਰਾਜੇ ਦੇ ਲਾਨ ਦੇ ਐਨ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾ ਕੇ ਖੜ੍ਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਮਹਾਰਾਜ ਲਾਨ ਵਿਚ ਹੀ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ। ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੈਕਟਰੀ ਤੇ ਸਹਾਇਕ ਵੀ ਸਨ।
ਮਹਾਰਾਜੇ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਗੱਡੀ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਕੇਨ ਚਾਚੂ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਛਾਂ ਖਿੜ ਗਈਆਂ।
ਖਿੜ ਕੇ ਬੋਲੇ, “ਤੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ ਜੋ ਆ ਗਿਐਂ। ਹੋ ਜਾਏ ਟੈਨਿਸ ਦੀ ਇਕ ਗੇਮ, ਕਿਓਂ?”
--- --- ---
ਅਗਲੀ ਵਾਰੀ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦੇਹਰਾਦੂਨ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਮੋਹਨ ਲੈਣ ਆਇਆ। ਇਕ ਤਾਂਗੇ ਉੱਤੇ ਸਾਮਾਨ ਰਖਵਾ ਕੇ ਅਸੀਂ ਸਵਾਰ ਹੋਏ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਂਤ ਸੜਕਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜ-ਖੜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦਾਦੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਚੱਲੇ।
“ਮੋਹਨ, ਕੀ ਖ਼ਬਰਸਾਰ ਏ?”
“ਕੋਈ ਖਾਸ ਨਹੀਂ। ਕੁਛ ਸਾਹਬ ਲੋਕ ਮਕਾਨ ਵੇਚ ਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ। ਸੂਜੀ ਨੇ ਬੱਚੇ ਦਿੱਤੇ ਨੇ।”
ਦਾਦੀ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਮੈਂ ਦੋ ਰਾਤਾਂ ਟਰੇਨ ਵਿਚ ਬਿਤਾਅ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਾਫੀ ਸਾਰਾ ਨਾਸ਼ਤਾ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਯਖਨੀ, ਅੰਡਾ-ਟੋਸਟ, ਬੇਕਨ ਤੇ ਤੜਕੇ ਹੋਏ ਟਮਾਟਰ। ਟੋਸਟ ਤੇ ਆਮਲੇਟ। ਖ਼ੂਬ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਮਿੱਠੀ-ਮਿੱਠੀ ਚਾਹ।
ਦਾਦੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕੇਨ ਚਾਚੂ ਦੀ ਚਿੱਠੀ ਆਈ ਹੈ।
“ਲਿਖਦਾ ਏ, ਸ਼ਿਮਲੇ 'ਚ ਫਿਰਪੋ ਹੋਟਲ ਵਿਚ ਅਸਿਸਟੈਂਟ ਮੈਨੇਜਰ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਏ,” ਦਾਦੀ ਦੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, “ਖਾਸੀ ਤਨਖ਼ਾਹ ਲੈਂਦਾ ਏ। ਫੇਰ ਰਹਿਣਾ ਤੇ ਖਾਣਾ-ਪੀਣਾ ਮੁਫ਼ਤ ਏ। ਪੱਕੀ ਨੌਕਰੀ ਏ ਤੇ ਉਮੀਦ ਏ, ਉਹ ਟਿਕ ਕੇ ਉੱਥੇ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ।”
ਇਸ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਹੀ ਕੇਨ ਚਾਚੂ ਬੋਰੀਆ-ਬਿਸਤਰਾ ਤੇ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਟਕੇਸ ਚੁੱਕੀ ਵਰਾਂਡੇ ਦੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਕੋਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।
“ਹੋਟਲ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਆਇਆ ਏਂ ਕਿ?” ਦਾਦੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।
“ਨਹੀਂ,” ਕੇਨ ਚਾਚੂ ਬੋਲੇ, “ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੋਟਲ ਈ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਏ।”
“ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਈ ਤਾਂ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਉਹਨਾਂ ਨੇ?”
“ਨਹੀਂ, ਆਂਟੀ! ਹਿਲ ਸਟੇਸ਼ਨਾਂ 'ਤੇ ਜਿੰਨੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਹੋਟਲ ਨੇ, ਸਭ ਬੰਦ ਹੁੰਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ।”
“ਖ਼ੈਰ, ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਆ, ਨਾਸ਼ਤਾ ਕਰ ਲੈ। ਅੱਜ ਰਸਟੀ ਦੇ ਮਨਪਸੰਦ ਕੋਫ਼ਤੇ ਬਣੇ ਨੇ।”
“ਤਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਏਥੇ ਈ ਏ? ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਨੇ ਕੁ ਭਤੀਜੇ-ਭਤੀਆਂ, ਭਾਂਜੇ-ਭਾਂਜੀਆਂ ਨੇ ਮੇਰੇ। ਪਰ ਮੇਬਲ ਦੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਤਾਂ ਠੀਕ ਈ ਏ। ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਿਮਲੇ 'ਚ ਰਿਹਾ, ਛੋਹਰੀਆਂ ਨੇ ਨੱਕ 'ਚ ਦਮ ਕੀਤੀ ਰੱਖਿਆ।”
ਨਾਸ਼ਤੇ ਉੱਤੇ ਕੇਨ ਚਾਚੂ ਬੜੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਕਮਾਉਣ ਦੇ ਉਪਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
“ਸਾਰੇ ਦੇਹਰਾਦੂਨ 'ਚ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਟੈਕਸੀ ਏ।” ਉਹ ਧਿਆਨ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ, “ਲਾਜ਼ਮੀ ਇਕ ਹੋਰ ਟੈਕਸੀ ਦੀ ਗੁੰਜਾਇਸ਼ ਏ।”
“ਹਾਂ, ਹੈ ਤਾਂ!” ਦਾਦੀ ਬੋਲੇ, “ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਕੀ? ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਇਹ ਕਿ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਟੈਕਸੀ ਨਹੀਂ। ਫੇਰ, ਤੂੰ ਚਲਾਉਣਾ ਵੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ।”
“ਜਲਦੀ ਈ ਸਿੱਖ ਲਵਾਂਗਾ। ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਇਕ ਡਰਾਈਵਿੰਗ ਸਕੂਲ ਹੈ-ਈ। ਤੇ ਫੇਰ ਅੰਕਲ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਾਰ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਵੀ ਤਾਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਏ। ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਗੈਰਜ 'ਚ ਖੜ੍ਹੀ ਮਿੱਟੀ-ਘੱਟਾ ਫੱਕ ਰਹੀ ਏ।” (ਕੇਨ ਚਾਚੇ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਦਾਦਾ ਜੀ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ 'ਹਿਲਮੈਨ ਰੋਡਸਟਰ' ਕਾਰ ਵੱਲ ਸੀ, ਜਿਹੜੀ 1925 ਦਾ ਮਾਡਲ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗਭਗ ਵੀਹ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਹੋਈ।)
“ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀ, ਇਹ ਕਾਰ ਹੁਣ ਚੱਲੇਗੀ।” ਦਾਦੀ ਬੋਲੇ।
“ਚੱਲੇਗੀ, ਜ਼ਰੂਰ ਚੱਲੇਗੀ। ਬਸ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਤੇਲ ਤੇ ਗਰੀਸ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਏ। ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਜਿਹਾ ਪੇਂਟ ਕਰਨ ਦੀ।”
“ਠੀਕ ਏ, ਤਾਂ ਡਰਾਈਵਿੰਗ ਸਿਖ ਲੈ! ਫੇਰ 'ਰੋਡਸਟਰ' ਬਾਰੇ ਸੋਚਾਂਗੇ।”
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੇਨ ਚਾਚੂ ਡਰਾਈਵਿੰਗ ਸਕੂਲ ਜਾਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਉਹ ਨੇਮ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਇਕ ਘੰਟਾ ਗੱਡੀ ਚਲਾਉਣਾ ਸਿੱਖਦੇ। ਫੀਸ ਦਾਦੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੱਲਿਓਂ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਕੇਨ ਚਾਚੂ ਨੇ ਆ ਕੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਗੱਡੀ ਚਲਾ ਸਕਦੇ ਨੇ ਤੇ ਪਰੀਖਣ ਦੇ ਲਈ 'ਰੋਡਸਟਰ' ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣਗੇ।
“ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਾਲੇ ਲਾਈਸੈਂਸ ਵੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।” ਦਾਦੀ ਬੋਲੇ।
“ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਲਿਜਾਵਾਂਗਾ।” ਕੇਨ ਚਾਚਾ ਬੋਲੇ, “ਬਸ, ਬਾਹਰ ਸੜਕ 'ਤੇ ਤੇ ਫੇਰ ਵਾਪਸ।”
ਸਵੇਰੇ ਕਾਫੀ ਦੇਰ ਤਕ ਉਹ ਕਾਰ ਸਾਫ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਦਾਦੀ ਨੇ ਪੈਟਰੋਲ ਦੇ ਪੈਸੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜੇਬ ਵਿਚੋਂ ਦਿੱਤੇ।
ਚਾਹ ਦੇ ਬਾਅਦ ਕੇਨ ਚਾਚਾ ਬੋਲੇ, “ਚੱਲ ਰਸਟੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਡੀ 'ਚ ਬੈਠ, ਤੈਨੂੰ ਝੂਟਾ ਦਵਾਅ ਲਿਆਵਾਂ। ਮੋਹਨ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਅ ਲਿਆ।”
ਮੋਹਨ ਤੇ ਮੈਂ ਕੋਈ ਰਿਸਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ।
“ਅਗਲੀ ਵਾਰੀ, ਚਾਚੂ ਸ਼੍ਰੀ!” ਮੈਂ ਕਿਹਾ।
“ਕੇਨ, ਬਹੁਤੀ ਤੇਜ਼ ਨਾ ਚਲਾਵੀਂ।” ਦਾਦੀ ਬੋਲੇ, “ਅਜੇ ਇਸ ਤੇ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਸਧਿਆ।”
ਕੇਨ ਚਾਚੂ ਨੇ ਹਾਮੀ ਭਰੀ ਤੇ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਦੋ-ਚਾਰ ਵਾਰੀ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਾਰਨ ਵਜਾਇਆ। ਮਨ ਵਿਚ ਲੱਡੂ ਜੋ ਫੁੱਟ ਰਹੇ ਸੀ।
ਉਧਰੋਂ ਮਿਸ ਕੇਲਨਰ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਟਹਿਲਨ ਲਈ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੇਨ ਚਾਚੂ ਨੂੰ ਜਦੋਂ 'ਰੋਡਸਟਰ' ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਨੱਸੀ।
ਕੇਨ ਚਾਚੂ ਸਿੱਧੇ-ਸਿੱਧੇ ਗੱਡੀ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਲਗਾਤਾਰ ਹਾਰਨ ਵਜਾਉਂਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੜਕ ਦੇ ਅੰਤਮ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਸੀ।
'ਏਥੋਂ ਗੱਡੀ ਮੋੜਦੇ ਆਂ।' ਕੇਨ ਚਾਚੂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਚੱਲਦੇ ਆਂ।'
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਟੇਰਿੰਗ ਵਹੀਲ ਘੁਮਾਇਆ ਤੇ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਦੀ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀ, ਪਰ ਸਟੇਰਿੰਗ ਵਹੀਲ ਓਨਾਂ ਘੁੰਮਿਆਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨਾ ਕੇਨ ਚਾਚੂ ਘੁਮਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ...ਸੋ, ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਲਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਗੱਡੀ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਹੋ ਲਈ—ਤੇ ਯਕਦਮ ਨੱਕ ਦੀ ਸੀਧ ਵਿਚ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਸਿੱਧੀ ਗੁਲਸ਼ਨ ਦੇ ਮਹਾਰਾਜੇ ਦੇ ਬਗੀਚੇ ਦੀ ਕੰਧ ਤੋੜ ਕੇ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਈ।
ਕੰਧ ਇਕ ਇੱਟ ਦੀ। 'ਰੋਡਸਟਰ' ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਕੰਧ ਨੂੰ ਢੇਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫੇਰ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਜਾ ਨਿਕਲੀ। ਗਨੀਮਤ ਸੀ ਕਿ ਨਾ ਤਾਂ ਕਾਰ ਨੂੰ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਚਾਲਕ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ। ਕੇਨ ਚਾਚੂ ਨੇ ਗੱਡੀ ਮਹਾਰਾਜੇ ਦੇ ਲਾਨ ਦੇ ਐਨ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾ ਕੇ ਖੜ੍ਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਮਹਾਰਾਜ ਲਾਨ ਵਿਚ ਹੀ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ। ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੈਕਟਰੀ ਤੇ ਸਹਾਇਕ ਵੀ ਸਨ।
ਮਹਾਰਾਜੇ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਗੱਡੀ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਕੇਨ ਚਾਚੂ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਛਾਂ ਖਿੜ ਗਈਆਂ।
ਖਿੜ ਕੇ ਬੋਲੇ, “ਤੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ ਜੋ ਆ ਗਿਐਂ। ਹੋ ਜਾਏ ਟੈਨਿਸ ਦੀ ਇਕ ਗੇਮ, ਕਿਓਂ?”
--- --- ---
No comments:
Post a Comment